De Vliegeraar (Hosseini)

Vakantieperiodes zijn uitgelezen momenten om de lectuurlijst wat aan te dikken. Op de heen- en terugweg naar de Mont Ventoux heb ik De Vliegeraar van Khaled Hosseini aan dat lijstje toegevoegd.

De vertaling van het boek dateert al van 2003, maar het grote publiek ontdekte het boek pas in 2005. Sindsdien domineert het zowat alle bestsellerlijstjes die er maar bestaan. In 2007 kochten 50.000 Vlamingen dit boek. Is een topplaats in zo’n ranking een garantie voor kwaliteit? Niet noodzakelijk, vaak gaat het niet meer dan om een tijdelijke hype, een must-read. Vergelijkbaar zijn o.m. De Celestijnse belofte (James Redfield), Da Vinci Code (Dan Brown) of De Schaduw van de Wind (Carlos Ruiz Zafon): allen met een bijzonder goede verkoop en met een vertrouwde en conventionele vertelstijl.

Stijgt De Vliegeraar daar boven uit?  Wel, het levensverhaal van Amir en Hassan is ijzersterk; heel wat menselijke gevoelens als vriendschap en verraad, wroeging en vergeving komen er in aan bod; de setting is mij helemaal niet vertrouwd en daarom net aantrekkelijk; het verhaal is ingebed in een internationaal politiek hangijzer (de Russiche bezetting van Afghanistan en de Talibanterreur). Anderzijds is het literair niet van het allerhoogste niveau; het leest net iets te vlot, alle beschrijvingen en alle wendingen in het verhaal staan in het teken van latere ontwikkelingen, waardoor het soms iets te gestructureerd en zelfs te gekunsteld overkomt. Tegen het einde van het boek werkt dit zelfs irritant en doet het veel af aan de sterkte die het boek in het begin uitstraalt. Jammer. Maar al bij al, een terechte verkoophit; ook de film The Kite Runner lijkt goed te zijn (van de muziek heb ik al even mogen proeven).

Vive la France!

Al vier dagen terug en het vakantiegevoel gaat maar niet weg. Het was dan ook een mooie 2 weken in de Provence; eigenlijk was het de Gard, zo’n 30 km ten noorden van Nimes. Zo op vakantie gaan in juni heeft zo zijn voordelen: weinig verkeer op de Autoroute du Soleil, zodat je probleemloos met 2 kleine kindjes op de achterbank in eenmaal de trip kan maken; geen grote massa’s aan de toeristische trekpleisters (zoals bv. aan de Pont du Gard); geen overdreven temperaturen maar een ideaal gemiddelde van 25°C; lagere prijzen voor een vakantiehuis met zwembad (in de zomermaanden zouden wij deze prachtige vakantievilla niet kunnen huren door een veelvoud van het huurbedrag van juni); … Er zijn ook enkele kleinere nadelen: de garantie op goed weer is er niet; op het werk is er de normale gang van zaken waardoor je wel het een en ander mist; de komkommerperiode is nog niet aangevat zodat de krantenlectuur achteraf niet te overzien is; … 

Maar het allerfijnste aan deze vakantieperiode was het mateloos plezier dat ik beleefd heb aan het spelen met mijn zoontjes, met, in en naast het water.  We hadden het plezier om samen met een ander koppel - eveneens met twee zoontjes, bovendien van gelijke leeftijd - op vakantie te kunnen. Met vier boys op pad, op avontuur, op speelse ontdekking, op kinderlijke verwondering, … Jammer, maar het is al voorbij. 

Mont Ventoux: 2u41m31s

Objectief 1912 is gehaald. Na 5 bidons water, een pakje of 2 LU-koekjes, net geen ondraaglijke krampen in mijn rechter bovenbeen, 21.6 km en 2u 41m en 31sec reed ik - toch met een kleine emotionele rilling - over de top van de Mont Ventoux. Ik heb het gehaald en mag me nu tot de eervolle gilde van de Ventouristen rekenen. De tijd is niet heel schitterend, maar de statistieken op de Sporta website leren me dat ik ergens net onder het gemiddelde bengel. 

Om 8u30 hebben we de beklimming vanuit Bédoin ingezet. Mijn kompanen liet ik al vanaf de eerste kilometer rijden; zij hadden andere objectieven zoals scherpe tijden neerzetten of meerdere malen de beklimming aanvatten. Het weer was uitermate geschikt; in tegenstelling tot het onweer en de regen van de dag ervoor. De eerste kilometers verliepen relatief gemakkelijk tot ik aan kilometer 5 links opdraaide en begon aan de beruchte zone door het bos. Alle graden stegen onverrichter zake: de temperatuur en het stijgingspercentage naar 9 à 10% (zie profiel), kilometerslang. Ik schakelde noodgedwongen terug naar een lagere versnelling, de snelheid zakte na iedere bocht. Ik merkte dat mijn kilometerteller ook snelheden onder de 7 km/u kan registreren. Het enige waaraan ik dacht was op de tanden bijten; opgeven zou vandaag niet gebeuren. Op km 12 was er bevoorrading voorzien, waar ik gretig op inging. Ook na het bos aan Chalet Reynard hield ik even de benen stil om de eerste krampen weg te krijgen. Intussen hield het mooie weer aan, alhoewel het na het bos duidelijk veel kouder was. De laatste zes kilometers door het maanlandschap (de Kale Berg) liepen door de krampen niet echt vlot, maar de pijn en de inspanning waren plotsklaps verdwenen als ik boven over de matten van de tijdsregistratie reed. Fantastisch gevoel. Na een snel euforisch telefoontje naar het thuisfront (Papa joepie!) heb ik de afdaling naar Malaucène ingezet. Ondanks veel volk op de top was het er niet aangenaam: het zicht was door een dichte mist nihil en het was er ijskoud. De afdaling was echt genieten: een lange en brede boulevard waar je aan snelheden boven de 70 km/u je stuurkunsten eens kan testen. Na Chalet Liotard voelt het ook wat warmer aan en de pint op het terras in Malaucène smaakte meer dan welke pint ooit tevoren.

Voor mij was de uitdaging geslaagd. Jammer genoeg moest Sporta het perfect georganiseerde evenement in de late namiddag stilleggen door onweersdreiging. De “zware” mannen, die zich aan een recordpoging om vijf of meer beklimmingen op een etmaal te realiseren, moesten noodgedwongen de strijd staken. Volgend jaar ben ik alvast opnieuw op de afspraak, dan voor tweemaal en/of voor een scherpere tijd.

Op naar de Mont Ventoux

Ik berichtte al eerder over mijn ambitieus objectief om zaterdag de Mont Ventoux met de fiets te bedwingen. Dat ik daar niet alleen zou zijn, maar met 2000 andere Vlamingen, wist u ook al. Deze week staan ook de prominenten op: ik zag in de agenda van Geert Bourgeois dat hij zich aan de beklimming waagt; Bert Anciaux werd in Jobat van het voorbije weekend al aangekondigd als “Minister Ventoux” en ook Karel Van Eetvelt, de grote baas van Unizo, plaatste in zijn blog een berichtje over zijn Ventoux-avontuur (hij koppelt er zelfs een 1000 km lange vierdaagse tocht van Toren tot Top aan vast, chapeau!). Het aftellen tot zaterdag is begonnen!

Aperitief voor Yves en Joëlle?

Binnenkort in de cinemazalen:

America = second to no other nation

Is de Democratische nominatiestrijd definitief in het voordeel van Barack Obama gekanteld? Het lijkt erop, al lijkt Hillary Clinton van geen ophouden te weten. Even naar de cijfertjes kijken op CNN’s Election Center:

- Hillary Clinton: 1.419 delegates
- Barack Obama: 1.588 delegates

Streefcijfer is 2.025. In de 6 resterende voorverkiezingen zijn er nog 230 delegates te winnen; deze worden proportioneel verdeeld naar gelang het behaalde percentage van de kandidaten. Geen van beiden kan de andere dus voor de Conventie definitief uit de race slaan; voor beiden is het dus kwestie van zoveel mogelijk van de 795 superdelegates aan hun kant te krijgen. Probleem hierbij is dat deze politieke mandatarissen en partijkaderleden ongebonden stemmen en ook ten allen tijde hun voorkeur mogen wijzigen. Vandaag schat CNN de steun van superdelegates als volgt in:

- Hillary Clinton: 266 superdelegates (totaal: 1.685 - nog nodig: 340)
- Barack Obama: 258 superdelegates (totaal: 1.846 - nog nodig: 179)
= 271 onbeslist

Als Obama uit de laatste voorverkiezingen nog de helft van de delegates binnenhaalt (115), hoeft hij nog maar 64 superdelegates te overtuigen. Als Clinton de andere helft binnenhaalt (115), hoeft zij nog 225 superdelegates te overtuigen. En dan mogen ze nog geen superdelegates verliezen… Verwacht wordt dat het merendeel van de superdelegates tijdig de kant van de winnaar zullen kiezen; het zijn immers allemaal politici die nog veel van hun partij en hun toekomstige partijleider (de president) te verwachten hebben.

In mijn vorig bericht over de Amerikaanse presidentsverkiezingen bracht ik al een berichtje over het Hoger Onderwijs in Amerika. Om er even op door te gaan verwijs ik graag naar een niet mis te verstane oproep van twee Amerikaanse Nobelprijswinnaars in de Wall Street Journal van 17 april 2008: We need a Science White House.

Tsjevenstreek is niet altijd een scheldwoord

Een fraai politiek schouwspel, gisteren in de Kamer. Stemmen voor of tegen het feit of er gestemd zou worden. Chaos was het ordewoord, zo lieten de televisiebeelden en de krantencommentaren vandaag toch uitschijnen. Schijnbaar hield de Kamervoorzitter het hoofd koel, ook al werden hem verwijten over tsjevenstreken naar het hoofd geslingerd. Een tsjeventruc is niet altijd een schande, antwoordde Van Rompuy rustig. Zelfs Premier Leterme, die de hele zitting als een emotieloze sfinx had aanschouwd, kon een minieme glimlach niet verbergen.

Wat is een Tsjeef? Het internet staat vol met verklaringen en definities; zelfs Wikipedia wijdt er een pagina aan. Ik houd me bij onderstaande verklaring, niet toevallig vrie Gentsch geïnspireerd (zie ook hier).

Drie micro’s van VRT Nieuws

Heb je het ook opgemerkt in het VRT Nieuws van gisteren? Geïnterviewden kregen maar liefst drie micro’s van dezelfde zender onder hun neus geduwd, elk met een ander kleurtje: zwart met rode letters, zwart met blauwe letters en wit met rode letters.

Drie journalisten voor één interview; is dat niet van het goede te veel? Antwoord deze morgen in het bijna verdwenen Het Volk:

Er was een ploeg van Het journaal, een van het radionieuws en een van TerZake. We willen het nieuws zo snel mogelijk brengen, maar we willen er geen eenheidsworst van maken. We wegen snelheid en kwaliteit constant af.

Werkte de VRT Nieuws redactie niet volledig digitaal? Kan elke redactie dan niet het stukje dat zij willen brengen knippen uit het digitaal aangeleverde interview? Misschien moet er toch nog wat gerationaliseerd worden…

America Is (Not) The World

Met nog 9 voorverkiezingen in de volgende 6 weken staan de Amerikaanse presidentsverkiezingen weer volop in de belangstelling. Maar wie de nominatie bij de Democraten ook in de wacht sleept, het zal nog tot 4 november duren voordat de wereld weet wie voor de periode 2009-2012 Amerikaans president wordt. En of we dat nu willen of niet, het Amerikaanse beleid heeft een impact op de rest van de wereld. Morrissey verwoordde het in zijn openingsnummer van You Are Not the Quarry nog zo, maar (misschien) zal hij zijn woorden mogen herzien:

In America, The land of the free, they said,
And of opportunity, In a just and a truthful way
But where the president, Is never black, female or gay,
And until that day You’ve got nothing to say to me.

Eén van de onderwerpen die de presidentskandidaten in de debatten niet links kunnen laten liggen (maar het wel vaak doen) is de problematiek van het (hoger) onderwijs.

Erfgoeddag: STAM

Op voorhand gereserveerd bij Gent-cultuurstad; de ene zoon in de draagzak bij mama, de andere zoon in de rugzak bij papa; en onder een lentezonnetje aangesloten bij de groep voor een werfbezoek aan het STAM, het Gentse stadsmuseum in wording. Naar aanleiding van Erfgoeddag was een virtuele rondleiding uitgestippeld langs het parcours dat de museumbezoeker eind 2009 zal kunnen volgen op de Bijlokesite. 

De rondleiding ving aan bij de nieuw gegoten fundamenten voor het toegangsgebouw. Dat doordacht met het historiek van de Bijlokesite wordt omgesprongen wordt bewezen door het feit dat het nieuwe moderne gebouw op de bouwlijnen van de 17de eeuw wordt opgetrokken. Nadien volgde een rondleiding doorheen de oude cisterziënser abdij  waar chronologisch de tijdslagen van de stad zullen worden gepresenteerd. Het gebouw is quasi volledig ontmanteld, met bv. op de wanden nog de verschillende vloerlagen van opeenvolgende bouwfases duidelijk zichtbaar. Maar de kapel, de refter en de pandgang blijven ook in hun naaktheid getuigen van een schitterende architecturale waarde. Het lokte bij mijn zoontje langgerekte ooohs op telkens we een nieuwe zaal binnengingen. 

Nu is het nog een goed jaar afwachten totdat het gebouw weer toegankelijk zal zijn; opgebouwd volgens museumnormen van de 21ste eeuw en ingevuld als een introductie op de vele historische stadslagen van Gent. Wordt vervolgd…