America Is (Not) The World
Met nog 9 voorverkiezingen in de volgende 6 weken staan de Amerikaanse presidentsverkiezingen weer volop in de belangstelling. Maar wie de nominatie bij de Democraten ook in de wacht sleept, het zal nog tot 4 november duren voordat de wereld weet wie voor de periode 2009-2012 Amerikaans president wordt. En of we dat nu willen of niet, het Amerikaanse beleid heeft een impact op de rest van de wereld. Morrissey verwoordde het in zijn openingsnummer van You Are Not the Quarry nog zo, maar (misschien) zal hij zijn woorden mogen herzien:
In America, The land of the free, they said,
And of opportunity, In a just and a truthful way
But where the president, Is never black, female or gay,
And until that day You’ve got nothing to say to me.
Eén van de onderwerpen die de presidentskandidaten in de debatten niet links kunnen laten liggen (maar het wel vaak doen) is de problematiek van het (hoger) onderwijs.
Het belangrijkste item daarin is de studiefinanciering. De federale overheid heeft een gamma aan financiële maatregelen voor studenten uit lagere inkomenscategorieën waaronder beurzen (de Pell Grants) en systemen waarbij studenten kunnen lenen van de federale overheid of waarbij de de overheid garant staat voor de terugbetaling van de lening die door een private financiële instantie (een bank) wordt verstrekt. De staten hebben hun eigen beurzen (scholarships) voor studenten uit lagere inkomensklassen, die onderling aanzienlijk verschillen. De deelname aan het hoger onderwijs ligt in de VS niet zo dramatisch laag, wel integendeel (zie cijfers OESO). De negatieve effecten van de hoge collegegelden in de VS op de toegankelijkheid lijken dus beperkt.
Wat zeggen de drie overblijvende presidentskandidaten hierover?
Barack Obama en Hillary Clinton hebben ongeveer hetzelfde voorstel, namelijk een belastingskrediet van 3500 dollar (Clinton) of van 4000 dollar (Obama). In Obama’s Blueprint For Change klinkt het zo:
This universal and fully refundable credit will ensure that the first $4,000 of a college education is completely free for most Americans, and will cover two-thirds the cost of tuition at the average public college or university and make community college tuition completely free for most students.
Daarenboven wil Barack Obama het Direct Loan Program van de federale overheid uitbreiden, ten nadele van de waarborgregeling voor de banken die lenen aan studenten (begrijpelijk nu er een student loan crisis is uitgebroken), en het maximumbedrag voor de Pell Grants verhogen. Als Senator heeft Obama een wetsvoorstel gesteund dat een monitoringssysteem wil installeren dat de kosten voor het Hoger Onderwijs wil benchmarken. Op die manier zouden de universiteiten op hun verantwoordelijkheid kunnen worden gewezen als hun inschrijvingsgelden sneller stijgen dan elders. Vraag kan natuurlijk gesteld worden hoe dit allemaal betaald zal worden, rekening houdend met zijn zeer ambitieuze plannen in de sociale zekerheid.
Obama heeft natuurlijk een enorme geloofwaardigheid door zijn eigen verhaal; the power of education to change lives. Naast de toegankelijkheid tot het Hoger Onderwijs, zou hij - meer dan anderen - ook werk moeten maken van de doostroom. Just getting them in is not enough; getting them through, that’s what counts.
Hillary Clinton’s plannen liggen in de lijn van die van haar Democratische opponent. Zij legt nogal wat nadruk op het uitdagen van een aantal elite-universiteiten in het aanvaarden van studenten met een laag inkomen. Maar ook hier, net als bij Obama, ambitieuze plannen, maar weinig financiële garanties.
Dan over naar de Republikeinse kandidaat, John McCain. Op zijn On The Issues pagina verwijst hij in algemene termen naar Onderwijs, maar op concrete ideeën voor het Hoger Onderwijs kan ik hem niet betrappen. Op de USA Today pagina over Onderwijs staat wel iets over de Pell Grants en de leningen, maar dit lijkt maar een goedkoop doorslagje van de plannen van de Democraten te zijn. McCain kan dan wel in sommige peilingen voorop liggen als de volgende Amerikaanse president, het Hoger Onderwijs zal niet te veel van hem te verwachten hebben.

