Jeroen Vanden Berghe

Objectief 1912 is gehaald. Na 5 bidons water, een pakje of 2 LU-koekjes, net geen ondraaglijke krampen in mijn rechter bovenbeen, 21.6 km en 2u 41m en 31sec reed ik – toch met een kleine emotionele rilling – over de top van de Mont Ventoux. Ik heb het gehaald en mag me nu tot de eervolle gilde van de Ventouristen rekenen. De tijd is niet heel schitterend, maar de statistieken op de Sporta website leren me dat ik ergens net onder het gemiddelde bengel. 

Om 8u30 hebben we de beklimming vanuit Bédoin ingezet. Mijn kompanen liet ik al vanaf de eerste kilometer rijden; zij hadden andere objectieven zoals scherpe tijden neerzetten of meerdere malen de beklimming aanvatten. Het weer was uitermate geschikt; in tegenstelling tot het onweer en de regen van de dag ervoor. De eerste kilometers verliepen relatief gemakkelijk tot ik aan kilometer 5 links opdraaide en begon aan de beruchte zone door het bos. Alle graden stegen onverrichter zake: de temperatuur en het stijgingspercentage naar 9 à 10% (zie profiel), kilometerslang. Ik schakelde noodgedwongen terug naar een lagere versnelling, de snelheid zakte na iedere bocht. Ik merkte dat mijn kilometerteller ook snelheden onder de 7 km/u kan registreren. Het enige waaraan ik dacht was op de tanden bijten; opgeven zou vandaag niet gebeuren. Op km 12 was er bevoorrading voorzien, waar ik gretig op inging. Ook na het bos aan Chalet Reynard hield ik even de benen stil om de eerste krampen weg te krijgen. Intussen hield het mooie weer aan, alhoewel het na het bos duidelijk veel kouder was. De laatste zes kilometers door het maanlandschap (de Kale Berg) liepen door de krampen niet echt vlot, maar de pijn en de inspanning waren plotsklaps verdwenen als ik boven over de matten van de tijdsregistratie reed. Fantastisch gevoel. Na een snel euforisch telefoontje naar het thuisfront (Papa joepie!) heb ik de afdaling naar Malaucène ingezet. Ondanks veel volk op de top was het er niet aangenaam: het zicht was door een dichte mist nihil en het was er ijskoud. De afdaling was echt genieten: een lange en brede boulevard waar je aan snelheden boven de 70 km/u je stuurkunsten eens kan testen. Na Chalet Liotard voelt het ook wat warmer aan en de pint op het terras in Malaucène smaakte meer dan welke pint ooit tevoren.

Voor mij was de uitdaging geslaagd. Jammer genoeg moest Sporta het perfect georganiseerde evenement in de late namiddag stilleggen door onweersdreiging. De “zware” mannen, die zich aan een recordpoging om vijf of meer beklimmingen op een etmaal te realiseren, moesten noodgedwongen de strijd staken. Volgend jaar ben ik alvast opnieuw op de afspraak, dan voor tweemaal en/of voor een scherpere tijd.