De Vliegeraar (Hosseini)
Vakantieperiodes zijn uitgelezen momenten om de lectuurlijst wat aan te dikken. Op de heen- en terugweg naar de Mont Ventoux heb ik De Vliegeraar van Khaled Hosseini aan dat lijstje toegevoegd.
De vertaling van het boek dateert al van 2003, maar het grote publiek ontdekte het boek pas in 2005. Sindsdien domineert het zowat alle bestsellerlijstjes die er maar bestaan. In 2007 kochten 50.000 Vlamingen dit boek. Is een topplaats in zo’n ranking een garantie voor kwaliteit? Niet noodzakelijk, vaak gaat het niet meer dan om een tijdelijke hype, een must-read. Vergelijkbaar zijn o.m. De Celestijnse belofte (James Redfield), Da Vinci Code (Dan Brown) of De Schaduw van de Wind (Carlos Ruiz Zafon): allen met een bijzonder goede verkoop en met een vertrouwde en conventionele vertelstijl.
Stijgt De Vliegeraar daar boven uit? Wel, het levensverhaal van Amir en Hassan is ijzersterk; heel wat menselijke gevoelens als vriendschap en verraad, wroeging en vergeving komen er in aan bod; de setting is mij helemaal niet vertrouwd en daarom net aantrekkelijk; het verhaal is ingebed in een internationaal politiek hangijzer (de Russiche bezetting van Afghanistan en de Talibanterreur). Anderzijds is het literair niet van het allerhoogste niveau; het leest net iets te vlot, alle beschrijvingen en alle wendingen in het verhaal staan in het teken van latere ontwikkelingen, waardoor het soms iets te gestructureerd en zelfs te gekunsteld overkomt. Tegen het einde van het boek werkt dit zelfs irritant en doet het veel af aan de sterkte die het boek in het begin uitstraalt. Jammer. Maar al bij al, een terechte verkoophit; ook de film The Kite Runner lijkt goed te zijn (van de muziek heb ik al even mogen proeven).
